Materiały etykietowe wspomagające recykling opakowania można podzielić na dwie kategorie: pierwsze z nich maksymalizują możliwość uzyskania czystej stłuczki szklanej lub regranulatu PET, drugie umożliwiają łatwe i bezśladowe usunięcie etykiety w procesie recyklingu.
Dużym zainteresowaniem producentów branży kosmetycznej cieszą się rozwiązania etykietowe z zawartością surowców z recyklingu. Ich podstawową zaletą i założeniem produkcyjnym jest fakt znacznego ograniczenia zużycia ropy naftowej, wody i energii a także kluczowa rola w gospodarce o obiegu zamkniętym. Warto zaznaczyć, że etykiety produkowane na materiałach samoprzylepnych zawierających elementy z recyklingu, wyglądem podkreślają aspekt środowiskowy etykietowanego produktu.
Wśród najczęściej wykorzystywanych rozwiązań w tym zakresie wymienić należy:
- folie polipropylenowe, w których surowiec z recyklingu zajmuje ok 20% całości produktu (zbliżona estetyka do standardowej folii PP z niewielkimi różnicami w przejrzystości i białości materiału)
- folie polietylenowe z 30% domieszką regranulatu z butelek z recyklingu (estetyka folii różni się nieco od standardowej folii PE w zakresie jednorodności surowca)
- materiały papierowe z udziałem pozostałości organicznych z owoców cytrusowych, winogron lub jęczmienia (estetyka surowca zapewnia oryginalne kolory i organiczny, „kraftowy” wygląd etykiety)
- materiały papierowe z 30% udziałem włókiem z recyklingu (estetyką zbliżone do standardowych materiałów papierowych), oferowane w połączeniu z podkładem papierowym z recyklingu.
Mówiąc o materiałach etykietowych wytworzonych ze źródeł odnawialnych warto wspomnieć o tym, że eliminują one lub znacznie ograniczają negatywny wpływ opakowania na środowisko naturalne; wpływają znacząco na zmniejszenie zużycia paliw kopalnych lub też przyczyniają się do zmniejszenia emisji CO2 dzięki wykorzystaniu biomasy roślinnej. Zawartość surowca organicznego w tego typu materiałach wynosi zwykle w granicach 80% -93%. Materiały etykietowe ze źródeł odnawialnych produkowane są najczęściej z etanolu z trzciny cukrowej, odpadów powstałych podczas wydobycia i cięciu marmuru, z domieszką włókien z konopi czy lnu lub bawełny.
Istnieją także rozwiązania, których założeniem jest szybki proces biodegradacji (w warunkach kompostowania przemysłowego). Takim rozwiązaniem są na przykład folie PLA, produkowane z kwasu mlekowego w drodze fermentacji cukru kukurydzianego.
Jak można przeczytać w powyższych akapitach, producenci etykiet ale także opakowań dysponują szeregiem rozwiązań, których zadaniem jest wspomaganie producentów – brand ownerów w realizacji strategii zrównoważonego rozwoju.
Myśląc o ekologicznych rozwiązaniach opakowaniowych należy przy tym zwrócić uwagę na szereg istotnych aspektów i elementów, które wymagają spójnej, zrównoważonej i mocno przemyślanej strategii. Każdy półśrodek i każde odstępstwo od tego, co w takiej strategii zostanie przyjęte na etapie tworzenia konceptu, może warunkować fakt, czy dane opakowanie rzeczywiście będzie tym eko czy też wpisze się w definicję greenwashingu. A skoro mowa o definicji, być może warto zacząć od precyzyjnego określenia tego, czym to eko-opakowanie właściwie jest?
Autorka: Justyna Kierzkowska Grzyb
